Hei, lurte på om jeg kunne få noe tilbakemelding på en kort nynorsk novelle jeg har skrevet?
”Vi får vente og sjå”
Far sto der berre, lammet over kva krangla hadde bringe med seg. ”Eg vet det” sa han, og løftet blikket. ”Alt vil bli som før igjen. Eg lovar”. Øyane utstrålte ein troverdighet som mor aldri hadde sett maken til, men ho snøfta i steda og slo til i lufta for å få bort angeren i kroppen. Ho kjente sjalusiens bitre smak boble opp frå hennes indre, og fråde over som ein vulkan i toppen. ”Korleis?” Det ble stille i eit øyeblikk. ”Korleis vet eg at du ikkje drar den same gamle visa på ei anna?” skreik ho så spyttet flydde ut i rommet. ”Eg veit ikkje” sa han, og falt ned på kneet med hendene foran ansiktet. Hendene hans var våte av tårer, og det som han ikkje greidde å tørke bort falt ned og lagde dammar på bakken. Mor såg på far med ei intens avsky og øyane hennes ble røde og glinsande. ”Kva for ei rett har du til og la tårane falle? Kven av oss burde være den gråtande?” Far hulket, krabba bort til føtene til mor og tok tak i handa hennes. ”Du er ho som burde gråte” kvisla han. ”Kan du noen gang tilgi meg?” Eit desperat blikk møtte mors og dei såg på kvarandre i nokon sekundar. Meir oppriktig hadde ho aldri opplevd han. Ho nølte enda eit sekund og vendte blikket mot bakken. ”Vi får vente og sjå.”
Det var stille rundt bordet. Ingen opna munnen for anna enn maten, noe som var svært uvanlig, for familien hadde som oftast alltid mykje å prate om. Mor hadde lagd fars yndlingsmiddag, men det virka ikkje som om han ville ete noko, alt han gjorde var å flytte kjøttet rundt på tallerkenen med gaffelen. ”Men far” sa mor og kikket ned på tallerkenen hans. ”Skal du ikkje ete? Eg har laga yndlingsmaten din.” Far ble overrumpla over kommentaren og virka overraska. Han rynket øyebryna og kikket forvirra på dei rundt seg. ”Jo, jo så klart” sa han og tok en bit kjøtt frå asjetten på gaffelen. Mor presset frem eit smil og starta å ete igjen.
Det hadde skjedd så plutselig. Kjøttbiten hadde kilt seg så godt fast at sjølv etter han var daud, hadde dei hatt problema med å få ho ut. Nå ljå han der berre, i den opne, svarte kista. Han var pynta med kvite kleder og bærte ei blomsterbukett i fanget. Sola lyste i fjeset hans og gjorde at han fikk en slags guddomlig glød over huda. På kista var det brodert inn vakre flettemønstre som den daude sjølv hadde laget. Rundt den var fleire bildar, kort og eigendelar frå sørgjande. Mannen kom bort til mor med eit trist uttrykk i fjeset, øyane var røde etter utallige timer med fallende tårer. ”Han ser fredfull ut” påpekte han og strøk den daude over det bleike kinnet hans. ”Ja” kvisla mor, ”han ser fredfull ut”. Ho smilte eit skrått smil mens ho forsiktig førte fingeren over ringen som ho haldt i handa. ”Kva skjer nå” spurte mannen. ”Eg veit ikkje” svarte mor og kikket på den daude. Ho la forsiktig ringen på brystet hans og smilte et vagt smil for seg sjølv. ”Vi får vente og sjå”.